Stampen in de plassen

"We horen altijd dat het druk is in de zorg, maar we hebben geen idee wat je de hele dag doet." Die vraag krijgt Lenny, begeleider op een groep cliënten met meervoudige beperkingen, regelmatig van mensen.

"We horen altijd dat het druk is in de zorg, maar we hebben geen idee wat je de hele dag doet." Die vraag krijgt Lenny, begeleider op een groep cliënten met meervoudige beperkingen, regelmatig van mensen. Ze besluit haar verhaal op onze Facebookpagina te delen. Wij vinden het zo mooi en delen het ook graag met de lezers van deze nieuwsbrief.

Mensen leren kennen

‘Het beeld bestaat soms dat mijn werk enkel uit zorgtaken bestaat, maar het is zoveel meer dan dat. Net zoals de mensen met wie ik werk zoveel meer zijn dan hun beperkingen. Het zijn stuk voor stuk mensen met een uniek karakter. Het grootste deel van mijn werk bestaat eruit deze mensen te leren kennen. Wat kunnen ze? Wat willen ze? Houden ze van drukte of van rust? Houden ze van aanraking en op welke manier willen ze dan aangeraakt worden? Zoeken ze zelf contact en op welke manier dan? En als ik het contact in wil zetten hoe doe ik dat dan het beste; bij de ene persoon werkt het zingen van een lied terwijl ik bij de ander juist met aanraking het meest bereik. Het is een zoektocht waar ik van geniet.

Ik geniet niet van luiers verschonen

Een cliënt pakt mijn hand te pakken. Dit simpele gebaar kost hem veel moeite. Iedere keer als hij mijn hand omhoog beweegt, beloon ik hem met een raar geluid. Hij lacht en probeert het nog een keer. We hebben lol en maken echt contact. Contact staat centraal tijdens de zorg. Een luier verschonen, eten geven of het verplaatsen van stoel naar box of andersom zijn praktische dingen die moeten gebeuren. Daar zijn we veel tijd mee bezig. Maar misschien nog belangrijker is het zoeken naar kansen om contact te maken, proberen interactie aan te gaan of op te bouwen, kansen om de ander datgene te laten doen wat hij zelf kan. Dat zit in kleine dingen zoals het uitstrekken van een arm bij het uitdoen van een hemd of meehelpen de draai te maken naar zijn zij. Nee, ik geniet niet van luiers verschonen. Maar wel van het feit, dat ik het op zo’n manier kan doen dat een cliënt die totaal niet van aanraking houdt het toch als ontspannen ervaart. 

Stampen in de plassen

En wat betreft activiteiten; er is zoveel mogelijk maar het is basaal. De activiteiten die we aanbieden zijn op zich niet ingewikkeld. De uitdaging ligt erin om de activiteit op iedere individuele persoon aan te laten sluiten. Stampen in de plassen kun je op meerdere manieren ervaren. De ene cliënt krijgt grote laarzen aan en we bewegen zijn benen op en neer in een bak water. Een andere cliënt heeft gevoelige voeten en kan de laarzen niet aan. Dan laten we ze de laarzen voelen en ruiken. Wij stampen er dan mee in een bak met water zodat ze wel het geluid en het spetteren ervaren. We geven ze beweegactiviteiten met ballen, waarbij de ene persoon zelf de bal kan pakken of rollen maar bij de ander is het puur het voelen van de bal over de benen of armen waardoor de persoon zich bewust wordt van zijn benen of armen. Andere activiteiten zijn: snoezelen, zingen we, voorlezen, koken en knutselen. Het vraagt creativiteit om ervoor te zorgen dat cliënten er zelf echt een aandeel in hebben. Dat is het streven. 

Moeilijke momenten 

Mooie momenten zijn er volop; als het me lukt een persoon rustig te krijgen als die overstuur is, als een persoon ineens interesse krijgt in de regengoot die we gebruiken bij een balspel en deze met veel moeite optilt en dan zoo trots is. Als ik een spontane knuffel krijg bij het uit bed halen of als iemand juist lekker eigenwijs bezig is. Toch kan het ook moeilijk zijn. Veel gedrag blijft onbegrepen. En in een groep met 7 mensen met allemaal een meervoudige beperking, waarbij het opbouwen van contact zo tijdrovend en inspannend is, zijn er vaak momenten dat ik iemand naar mijn gevoel tekort doe. Doordat een ander net iets meer mijn aandacht nodig heeft. Soms staat de agenda zo vol en ben je meer bezig met regelen en overleggen ( ook in het belang van die ander, dat wel) dan met echt contact maken. Maar als het contact er is, is het zo waardevol. En mooi!’