Mindfulness op AC Rietveld

Eens in de twee weken komt vrijwilliger Elly naar het activiteitencentrum. Ze doet heerlijke ontspanningsoefeningen met cliënten.

Elke emotie heeft een eigen plekje in het lichaam

Op maandagmorgen loop ik iets voor 11 uur de hal binnen en zie een gezellige drukte, het is koffietijd. Van links en rechts wordt er naar me gezwaaid en ik ga naar de snoezelruimte om alles klaar te zetten voor de ontspanningsoefeningen. Daarna ga ik de cliënten ophalen die meedoen. Gezellig keuvelend gaan we naar de snoezelruimte en gaan we op onze stoelen zitten.

De nadruk ligt er hierbij op om cliënten te laten voelen wat ze voelen als ze blij zijn en waar in het lichaam ze dat voelen. Zo ook als ze zich zorgen maken, of zich verdrietig voelen. Elke emotie heeft een eigen plekje in het lichaam. Daarna vraag ik hen of ze de ademhaling kunnen voelen. Voelen ze bij de inademing lucht door de neus naar binnen gaan, is die lucht warm of koud? En voelen ze ook de lucht bij de uitademing door de neus of de mond weer uit het lichaam gaan? Voelen ze het lichaam rijzen bij de inademing, zoals een cake in de oven (één van de deelnemers werkt in de keuken) en bij de uitademing weer dalen, zoals de cake instort als je de ovendeur te vroeg open doet?

Warm of koud, hard of zacht? Kun je ook je tenen voelen?

Om daarna over te gaan tot de lichaamsscan. Te beginnen bij de voeten, goed de voeten voelen met de handen, hoe voelt dat? Warm of koud, hard of zacht? Kun je ook je tenen voelen? En dankbaar te zijn dat we voeten hebben, die ons de hele dag dragen. Deze dankbaarheid tonen we door naar de voeten te glimlachen. Dan krijgen de benen aandacht. We voelen de benen met de botten en voelen de kleding tegen de huid. Ook voor de benen zijn we dankbaar omdat ze ons de hele dag ondersteunen en glimlachen naar de benen. Zo wordt het hele lichaam onderdeel voor onderdeel gescand en wordt er dankbaar naar geglimlacht.

Als een vliegtuig hellen we met gespreide armen naar voren

Dan is het tijd om te gaan staan en te bewegen. Als een vliegtuig hellen we - met gespreide armen - iets naar voren, naar rechts, naar achteren en naar links, terwijl beide voeten stevig op de grond blijven. Tot slot maken we ons sterk door met gebalde vuisten de armen omhoog te doen en daarna de armen te ontspannen en te laten bungelen. En dan is dan de tijd weer om en staat er al een enthousiaste cliënt voor de volgende groep bij de deur te wachten.

Ik hoop met de oefeningen te bereiken dat de aandacht naar eenvoudige lichamelijke waarnemingen gaat, zodat het denken vanzelf naar de achtergrond gaat en cliënten rustiger worden in het hoofd. Aan het enthousiasme waarmee ze me begroeten en meedoen met de oefeningen merk ik dat het door hen gewaardeerd wordt.

Elly de Leon Menesis
Vrijwilliger AC Rietveld

....met gespreide armen als een vliegtuig........