"Ik zie de beperkingen niet, ik kijk naar de mens."

Lenny is activiteitenbegeleider op een EMB groep

Bijna wekelijks schrijft ze mooie stukjes over haar werk. Over het mooie contact dat ze heeft met cliënten, over wat haar drijft en over hoe kleine dingen het verschil kunnen maken. Of het niet tijd wordt voor een boek? "Ach, ik schrijf vooral voor mezelf", zegt ze bescheiden. Maar harten raakt ze, vooral die van cliënten. 

Een lach toveren

Lenny werkt bij het team dagbesteding van Gruytplein7 en Gruytplein 1, waar vooral cliënten met een ernstig meervoudige beperking komen. Inmiddels werkt ze al 16 jaar bij SOVAK. De eerste vijf jaar als woonbegeleider, nu als activiteitenbegeleider. "Hier kan iets toevoegen naast het normale leven thuis, net zoals mijn werk iets toevoegt voor mij. Cliënten komen hier voor invulling van de dag. Samen met mijn collega’s probeer ik hen een zinvolle dag te bieden, iets waar zij gelukkig van worden. Wat mij al die jaren al drijft in mijn werk, is om écht contact tot stand te brengen met cliënten. Dat zit in kleine dingen. Zien dat ze je herkennen aan je stem bijvoorbeeld. Of een lach kunnen toveren op het gezicht, door geluiden of een aanraking. Daar doe ik het voor."

De mens zien

Hoe je contact kunt maken met een cliënt met een meervoudige beperking is een leuke zoektocht, vertelt Lenny. "Het belangrijkste is te achterhalen wat zij fijn vinden en waar onrust door ontstaat. En om daarna een ingang te zoeken via dat zintuig dat daarvoor het prettigste is voor de cliënt. Er komt bij ons in de groep bijvoorbeeld een cliënt die blind is. Soms helpt het dan als ik voor haar zing, dan krijgt ze toch een glimlach." Toen Lenny een zoontje kreeg en zijn ontwikkeling in zijn eerste levensjaar zag, werd voor haar voelbaar hoe heftig de beperkingen van de doelgroep waar ze mee werkt zijn. "In de dagelijkse praktijk ben ik me daar ook bewust van, maar is het minder relevant. Ik zie Kees die een knuffel wil. Of Ellen die van blijdschap stuitert als ze mag gaan wandelen. Ik kijk naar de mensen en wat zij wél kunnen. Wat is het karakter van een cliënt, waar maak ik hem of haar blij mee? Daar gaat het volgens mij om. De ander echt willen zien, contact maken en er gewoon zijn."

Jezelf geven en samen werken

Dat contact maken en er echt zijn, doet Lenny op allerlei manieren. "Met shantala, waar ik en mijn collega's in geschoold zijn, krijgen cliënten een gevoel van veiligheid en geborgenheid. Soms ga ik even bij een cliënt liggen. Of ik spiegel: dan doe ik na wat de cliënt doet, bijvoorbeeld een geluid maken. Op die manier ontstaat er een soort dialoog." Werken met deze doelgroep geeft ontzettend veel voldoening, vervolgt Lenny, maar "je moet wel veel van jezelf kunnen geven. Initiatief nemen is lastig voor cliënten, dus als begeleider zet je zelf de eerste stap naar contact. Door even gek te doen, te zingen of iets anders te proberen. Wat vandaag niet werkt voor een cliënt, kan morgen opeens anders zijn."
Naast haar cliënten is Lenny heel blij met haar collega's. "We doen het echt samen. We delen leuke momenten, maar zijn er ook voor elkaar als het even iets minder gaat. Want ook die dagen zijn er."

Gezelligheid en verrijking

Bij de groep waar Lenny werkt vieren ze ook kerst, maar dan anders. "We brengen sfeer over. Dimmen wat vaker het licht. Doen kerstboomlichtjes aan, maken het gezellig. Maar kerst of geen kerst: het is echt heel fijn hier. Ik ben trots dat ik met zulke prachtige mensen mag werken. En dat is meteen ook mijn wens voor het nieuwe jaar: ik zou het mooi vinden als alle andere mensen die op een of andere manier beperkt zijn in hun mogelijkheden, gezien en geaccepteerd worden om wie ze zijn. In plaats van vooral als verstandelijk beperkt, ziek, dement et cetera. De buitenwereld mag meer naar binnen komen en onze cliënten meer naar buiten. Zij verrijken mijn leven, dat gun ik meer mensen."

Wil jij werk dat ertoe doet?

Wil jij echt iets betekenen voor een ander en spreekt onze organisatie je aan? Of heb je een vraag over werken bij SOVAK?