Best intiem

Daar kom ik dan zomaar, als wild vreemde, even in hun leven, hun veilige plek. Dat is best intiem.

Even voorstellen: hallo mijn naam is Anika Blankenstijn-Godlewski. Ik ben 34 jaar en moeder van 3 kinderen, waar ik tot nu toe fulltime huismoeder voor ben geweest. Tijd om mijn passie te gaan volgen. De zorg, maar dan wel met mensen met een verstandelijke beperking. Na een spannende, maar zeker leuke, selectiedag, mag ik aan de slag als eerste jaars leerling bij SOVAK.

Spannende tijden

Een spannende tijd breekt aan. Er spoken veel vragen door mijn hoofd. Waar kom je terecht? Met welke cliënten mag ik werken? En hoe zijn mijn collega’s? Het wordt Ridderpoort 18 in Sleeuwijk, een woongroep voor mensen met een matig tot ernstig verstandelijke beperking die veel structuur en duidelijkheid nodig hebben in hun dagelijks bestaan. Ik duik in de boeken en bereid me zo goed mogelijk voor. Ik probeer een beeld te krijgen van het ‘soort’ cliënten.

Een ander beeld

Tijdens de eerste kennismaking krijg ik antwoorden op mijn vele vragen. Dat is fijn. Ondanks een goede voorbereiding en de uitgebreide antwoorden van mijn nieuwe collega’s merk ik dat ik toch een heel andere voorstelling van de werkelijkheid. Simpelweg omdat hoe goed je een doelgroep ook ‘bestudeert’ ieder individu uniek is: met een geheel eigen verleden, eigen persoonlijkheid, en een eigen invulling op een toekomst.

Eerlijk over je gevoel

Wat heb je nodig om je hierop voor te bereiden? Een dosis geduld, om met je handen op je rug te zien hoe je nieuwe collega’s te werk gaan. Niet te snel willen gaan, maar ook echt de tijd nemen om de bewoners te leren kennen. Stel veel vragen en bespreek dingen die je ziet. En ben eerlijk in wat voor gevoel sommige situaties bij je oproepen zodat collega’s zien en begrijpen wat het met je doet. Voor collega’s zijn sommige situaties inmiddels al wat vanzelfsprekender doordat ze al jaren met bewoners werken. Het is echt zo ontzettend prettig dat ze mij daar echt de ruimte voor geven.

Best intiem

Daar stap ik dan zomaar, als wild vreemde, even in hun leven, hun veilige plek. Dat is best intiem. Ik zie en deel plotseling een deel van hun leven met ze. Dat maakt grote indruk op mij. Mijn eerste indrukken hebben nu een plekje gekregen. Ik bof dat ik met deze mensen mág werken, een stukje van hun leven met  ze mág delen, en van ze mág leren hoe ik ze het beste kan begeleiden. Dat is toch bijzonder!?